BITKA ZA KOŠARE – SEĆANJE: SRĐAN KOŠANIN, STAREŠINA SA TRI SRCA I TRI RATA!

Oko 1.500 pripadnika OVK, uz podršku albanske artiljerije, NATO avijacije i instruktora napalo je rejon karaule Košare na frontu širine nekoliko kilometara rano ujutro 9. aprila 1999. godine. Do 9. aprila NATO nije gađao Košare, ali jeste druge položaje na jugoslovensko-albanskoj granici. Karaula je locirana na obroncima Prokletija, nedaleko od Đakovice i Dečana.

U tom trenutku na frontu je bilo nešto više od 100 pripadnika graničnih jedinica Vojske Jugoslavije. Zbog žestokih napada iz vazduha, ali i diverzija OVK, veća pomoć nije mogla odmah da stigne.

Srđan Košanin, zvani Đido, rođen je 4. februara 1968. godine, u Ušću kod Kraljeva. Za Košanine u Ušću znaju svako dete, svaki minar, i slučajni prolaznik. Trebaju biti kamen pa ne zauziti preko svime što bi bilo tamo čudo i video. Otac Dušan (pokojni) bivši viši viši tehničari i rezervni kapetan, majka Milena agronom, više je kip njegovog živog bića od kad je Srđan poginuo. Telo je na ovom svetu, to je sigurno. A Saša, Srđanov brat blizanac, iako ne liče, ti i miran, sada je veterinar u Ušću, oženjen, otac predivne ćerkeće.

Srđan je osnovao školu završio u Ušću, odličan je bio veći bio, a srednju medicinsku je upisao u Šapcu i istu i sa odličnim uspehom završio i izdao Vojnu akademiju koja je završila 1990. i odma stupi na službu, po rasporedu, u Mostaru, i baš u vreme ratnih dejstava. O totem kakav je Srđan oficir, starješina, brat, drugi bio, kakve su vrline i osobine je imao, kakvu ulogu u izlivčenju vojnika, sa poštom govori još više između svire starešine i kolege, a popuni među bivšim vojnicima koji je spašavao.

Sam podatak da je među poslednjim oficirom napustio Mostar najreterije govori o Srđanovom moralu i vojničkom delu. Tada je je General Perišić odlikovan za sve te službe i vrline i vanredno je unapređen u čin kapetana. Nacon završenih dejstava u Mostaru raspoređen je na Banjicu, Topčider, Vojna pošta 2834, Vojna policija, specijalna vojna jedinica.

Odatle je dve puta, u dva navrata prelazio Drinu, a prvi odlazak u pomoć braće preko Drine bio je, gdje je krenuo sa Topčderom na Bogojavlje 19. januara 1993, a već za Svetog Jovana bio smješten u školama „Vuk Karadžić“ kod Bratunca. Dalje je istorija.

Ratova je po Istočnom Bošnjaku, od Zvornika, Skelane, Kravice, Bratunca, Čauša, Obadi,
Konjevića Polja (Teočak brdo), Drinjča, sve do Srebrenice.

Oženio se 1997, dodijeljen mu je stan, ujedržen je u čin kapetana I klase. Ima sve vrhunske kvalitete čoveka i starešine i ko zna dokle bi dostigao, u vojničkom smislu, da na Kosovu nisu počele da se oglašavaju ratničku trbuhu. Otišao je u novom ratu i nije se vratio.

Inače, ratna tragedija je poslala oduvek rodicu Kosanin. Srđanova deda po majci Mileni, a i očev otac, znači druga deda, poginuo 1944. godine, braniće Jugoslaviju. Ni počeći čika Dušan ni tetka Milena nisu upamtili svoje očeve, a ni Srđana Žerkića Srđana koja je rođena od 53 Dana od Srđanova pogibije na Kosharama 1999. godine.

Srđan je poginuo 19. aprila 1999. Godine, na Karauli Košare, „Vojni izveštaj“ govori da je Srđan Kosanin, kapetan I klase (nasik smrti, posthumno dodijeljen mu je čin majora) poginuo u borbi s Šiptarskom terorističkom snagom, borno se borio protiv tada znaćno nadmoćnijeg neprijatelja, ali ne ustuknuvši ni pedal u nazad.

Zvanično je poginuo zajedno sa još trojcem kolega, zarađena i pretpostavljena, od gelera odbačenih od strane NATO agresora, ali je zabrinjavajuće patnje od metaka calira 5,56 mm NATO u povrat iz jedne od akcija iz pravca Tropoje, Albanija, gdje je sa grupom starešina iz PT-a, minirao i digao u vazduh dobar centar za obuku šiptarskih terorista. Tim SAS (Britanaca) ih je skačio u povratak na Košare i tu sesekao, samo trojica je preživeo.

Eto, neko tri puta odlazim u rat i pogine, da svoj život za svoju otadžbinu, narod, braću i sestru, decu, a ne ni jedan jedini put. Crno, ali istinito i sramotno. Srđan je bio hrabar, tačan, precizan, principijelan, karakterisan, i previše ambiciozan starješina. Sve majke i očevi vojnika koji su služili u Mostaru znaju za Srđana Kosanina koja je sve te vojnike izvuka iz tog grada i vojnih objeka iz tog ratnog pakla, ili Košare su napravili pakao za sve nas, pa i Srđana. Nijedno Srđan puno brinuo za sebe kolko za jednu decu, vojničku decembarske klase, oko 80, tako je bio. Mnogo je Kraljevo i Srđano Uđeće kraljeva dala svoje sinove koji su pali za odbranu svoje službe, 41.

Poginulo je 108 pripadnika vojske i dobrovoljaca, a tela nekoliko vojnika nikada nisu izvučena sa granice.

Danas se na području karaule Košare nalazi oko 150 grobnica, poginulih pripadnika Oslobodilačke vojske Kosova, ali se procenjuje da je još nekoliko desetina ljudi iz redova OVK sahranjeno u Albaniji, navodi RTS.

Bitka za Košare je zvanično završena 14. juna 1999. godine, kada se Vojska Jugoslavije na osnovu Kumanovskog sporazuma sa snagama KFOR-a povukla sa Košara. Povlačenje je za razliku od drugih delova Kosova, proteklo bez ikakvih incidenata, a neprijatelji su jedni druge mirno posmatrali.